Doorgaan naar hoofdcontent

Lof der Verveling

non doing

“Onmisbaar is de verveling die het zelf bewust laat voortbestaan, om daarin een bron van inspiratie te vinden.

Juist omdat zij leeg is, een vacuüm vormt, stroomt er veel op haar toe en trekt zij van alles aan: ongedachte gedachten, onvoorziene ontmoetingen, verrassende ervaringen, nieuwe voorstellingen, gedurfde ideeën, verbanden, samenhangen die plotseling 'zin geven'”.

-
Wilhelm Schmidt.


In mijn leven bestaan er verschillende vormen van verveling.


De ongemakkelijke, waarbij het onmogelijk lijkt om maar iets vinden dat belangwekkend genoeg is om te doen, maar ik toch blijf zoeken naar een activiteit.
De licht melancholische, waarin ik me lusteloos en richtingloos voel en ik verval tot inertie.
De existentiële waarin het hele leven als zodanig op momenten vervelend lijkt. Been there, done that.

Why move? Zeurderig, klaaglijk, mistig, vaag. Verveling. Het is er en het gaat niet weg.

En soms is er verveling waarvan ik hoop dat ze lang om me heen blijft hangen. Op een wonderlijke manier kan ik van haar genieten.

De tijd gaat langzamer, mijn lijf is logger, ik ben niet vooruit te branden. Ik bevind me overal tussenin, hoor nergens bij, heb nergens zin in. En ik vind het allemaal prima. Deze verveling lijkt een oude dame die me aan de hand neemt en op een zachte manier houdt bij de ruimte van het moment. Ze doet me berusten in mijn onvermogen om afleiding te vinden, iets te doen te hebben en maakt me licht onrustig en tegelijkertijd loom. Het is alsof ik op dat soort momenten even een klein beetje afstand heb genomen van mijn leven en van mezelf en kan beschouwen of het eigenlijk wel zo belangrijk is wat ik doe.



Het is tricky, want het vraagt diep luisteren en nauwgezet volgen van de passen van de oude dame. Want zomaar kan er een omslag plaatsvinden en dan bevind ik me in de ongemakkelijke of de melancholische of als ik niet uitkijk zelfs in een algeheel gevoel van zinloosheid omdat niks voorhanden is.

Deze genotvolle verveling, zo noem ik haar maar even, die probeer ik te koesteren. Want hoe paradoxaal het ook klinkt, ze houdt me scherp en zorgt ervoor dat ik wat ik doe en wie ik ben net iets minder serieus neem. Als ik het lef heb laat ik me helemaal in deze staat zinken en kan ik een diepe rust voelen waarin ik weet dat het leven goed is. Dan voel ik dat alles ergens uit voort komt en ergens heen gaat.

Ik kan gaan zitten en wachten. Een volgend moment zal zich aandienen. Misschien wel weer een moment van verveling maar laat ik me daar maar geen zorgen over maken.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Wu Wei: De Kunst van Niet doen

Practise non-action. Work without doing, Wu Wei is een kernconcept in het Taoïsme. Het verwijst naar de ogenschijnlijk paradox van niet-doen en toch doen (handelen). Doen zonder wil en zonder inspanning.  Alan Watts, zenleraar, spreekt in  deze video  over het principe van niet iets forceren.  "Wu wei is the art of sailing, rather than the art of rowing".   How to practice wu wei? De 'practise of non-action' of 'non doing' is echter niet zo makkelijk te leven met mijn Westerse mind-set. Net als zovelen heb ik geleerd dat als ik iets wil bereiken in mijn leven ik hard moet werken, mijn best moet doen.  The blessing of sensitivity Gelukkig ben ik gezegend met een extreem sensitief lichaam en zenuwstelsel. Zodra ik teveel doe en over mijn fysieke grenzen ga krijg ik daar direct last van. Volhouden en doorzetten is voor mijn lichaam een crime. Als ik te lang blijf volhouden, raak ik overprikkeld en uitgeput en duurt het lang voor ik herstel. Zo kan ik een w

Wachten

"Het verlangen is nooit zo onstuimig als in je jeugd. De eerste liefde, de grote vriendschap - en de sluizen van de hemel gaan open. Alles lijkt mogelijk, op een bepaald moment in de toekomst, nee: al heel gauw! Het leven moet fantastisch zijn, en het begint direct achter de horizon. Vlieg er meteen op af!" - Anselm Grun, Het boek van Verlangen Het is alweer een tijdje geleden dat ik echt iets verlangde. Ja ik heb wensen en behoeften, die klein en dichtbij voelen. Als ik bijvoorbeeld zin heb ik een brownie maar hem niet kan kopen of behoefte heb aan rust maar dat moet uitstellen, dan is dat vervelend maar niet dramatisch. Verlangen voelt groter, dieper, meeromvattend. En soms weet ik niet dat ik een verlangen heb dat dieper gaat dan een wens. Tot het moment dat ik me realiseer dat een mogelijkheid wordt afgesneden, zoals vandaag. Onderweg naar zangles vanmiddag ontvang ik een bericht dat mij niet vrolijk stemt. Iemand zegt een afspraak af. Een nog niet gemaakte

Zo Binnen, Zo Buiten?

Vanmorgen kom ik op facebook een TED talk tegen van een 19-jarige jongen. Voor de mensen die TED niet kennen, zij noemen zich " a nonprofit devoted to Ideas Worth Spreading". Hun mission statement: " We believe passionately in the power of ideas to change attitudes, lives and ultimately, the world. So we're building here a clearinghouse that offers free knowledge and inspiration from the world's most inspired thinkers, and also a community of curious souls to engage with ideas and each other. Inspired thinkers, curious souls, yes indeed. Ik bevind me regelmatig op TED.com en word vaak geraakt door de persoonlijke verhalen die de sprekers delen met een gretig publiek. Kwetsbaar,  passievol, waar. Dat het soms wat te hoopvol voelt in Amerikaanse zin van 'yes we can! neem ik voor lief.   Mijn ochtend begint dus met deze jongen. Zijn eerste zinnen zijn meteen raak. Voor een lange tijd in zijn leven heeft hij het gevoel dat hij twee levens leidt. Het