Doorgaan naar hoofdcontent

Gewoon



Een tijdje geleden ontmoette ik een man. Een man met tatoeages en bruine ogen. Niet dat het ertoe doet dat hij tatoeages had maar het is het eerste wat in mijn hoofd schiet als ik aan hem denk. De ogen doen er zeker toen want ons eerste oogcontact was sprankelend, warm en open.

Ik werd nieuwsgierig naar hem. De context van de ontmoeting was een contactimprovisatiefestival waar een stuk of vijftig mensen rollend, voelend, gewicht gevend en dragend met elkaar dansten.

Wat mij nu bijblijft van de ontmoeting is een zin die op de een of andere manier te maken heeft met de tatoeages. De sprankeling en openheid ben ik vergeten maar ik herinner me die woorden, die ene zin.


Ok, er gaan nog een aantal zinnen aan vooraf.  Een kort gesprekje. Op het moment dat ik met hem in gesprek raak verwacht ik in onze verbale uitwisseling dezelfde openheid als in zijn ogen. Maar het tegendeel is waar. Ik proef relativerende woorden, lichte ironie, een gestolde boosheid wellicht die als een mist tussen hem en mij in komen te staan.


We raken in gesprek over de plek waar we wonen. Hij woont in Amsterdam. En ik zeg dat ik daar geboren en getogen ben, ik ben een echte Amsterdammer. Ik voel mijn trots, jawel een 'echte' Amsterdammer. Amsterdam is 'mijn' stad, mijn thuis, mijn herkomst, mijn baken. Ja ik kom daar vandaan, en ook al woon ik al tien jaar bij Arnhem, het voelt nog steeds als mijn stad. Hij valt even stil en kijkt me onderzoekend aan. En dan zegt hij die ene zin.



Dan zegt hij 'Uit Amsterdam? Daar ben je te gewoon voor". Nu is het mijn beurt om stil te vallen. Mijn trots is in een keer weggevaagd. Te gewoon? Wat bedoelt hij? Ben ik gewoon? Waarom dan? Wanneer ben je dan bijzonder? Moet je bijzonder zijn om in Amsterdam te wonen? Oh, hij woont daar, het is nu 'zijn' stad, en omdat hij daar woont is hij uhm wel erg bijzonder....


Ik kijk in zijn ogen en zie een koelte die ik daarvoor niet had opgemerkt. Gewoon zijn is kennelijk de grootste crime die je maar kan overkomen. Mijn ogen kijken weg van die koelte, het voelt als een te groot contrast met de eerste keer dat ik die ogen ontmoette en dan zie ik plotseling zijn tatoeages. Ik kan me de concrete vormen niet meer herinneren maar zijn beide armen zijn vol weelderige blauwe lijnen getekend en aan de zijkant van zijn enkel zie ik er ook nog een. De tatoeages en het woord gewoon krijgen een verbinding. Ik heb geen tattoos. En ik woon ook niet meer in Amsterdam....



Het gesprek is ten einde, wat valt er nog te zeggen of te delen na zijn ene zin? Ik loop weg en raak in een vrolijk en intens dansduet verwikkeld met een voluptueuze dame met wie ik eerder een grappig en licht gesprek heb gevoerd. Later, 's avonds in bed komt die zin weer in mijn gedachten 'daar ben je te gewoon voor'. Met een kleine knoop in mijn maag val ik in slaap. De rest van het festival heb ik de man met de tattoos niet meer ontmoet.



Nu houd ik me al jaren bezig met 'gewoon' zijn. Ik gebruik liever het woord natuurlijk. Zonder opsmuk, geen pretentie, gewoon... gewoon. Natuurlijk bewegen, natuurlijk dansen, natuurlijk leven. Maar de zin met de woorden 'te gewoon' zetten me aan het denken. Hoe natuurlijk ik ook wil zijn 'te gewoon'  dat is toch niet de bedoeling? Gewoon, wanneer ben ik gewoon? En hoe erg is het om gewoon te zijn?



Als ik om me heen kijk zie ik hoezeer mensen bezig zijn om toch maar zo bijzonder mogelijk te zijn. Het vermoeit me. Het maakt me verdrietig. Dat is de knoop in mijn maag. Ik wil niet zo mijn best doen om bijzonder te zijn. Tenslotte ben ik uniek en daarom al bijzonder.


En toch, die zin ... keert af en toe terug in mijn hoofd en dan denk ik 'zal ik een tattoo nemen'?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Wu Wei: De Kunst van Niet doen

Practise non-action. Work without doing, Wu Wei is een kernconcept in het Tao├»sme. Het verwijst naar de ogenschijnlijk paradox van niet-doen en toch doen (handelen). Doen zonder wil en zonder inspanning.  Alan Watts, zenleraar, spreekt in  deze video  over het principe van niet iets forceren.  "Wu wei is the art of sailing, rather than the art of rowing".   How to practice wu wei? De 'practise of non-action' of 'non doing' is echter niet zo makkelijk te leven met mijn Westerse mind-set. Net als zovelen heb ik geleerd dat als ik iets wil bereiken in mijn leven ik hard moet werken, mijn best moet doen.  The blessing of sensitivity Gelukkig ben ik gezegend met een extreem sensitief lichaam en zenuwstelsel. Zodra ik teveel doe en over mijn fysieke grenzen ga krijg ik daar direct last van. Volhouden en doorzetten is voor mijn lichaam een crime. Als ik te lang blijf volhouden, raak ik overprikkeld en uitgeput en duurt het lang voor ik herstel. Zo kan ik een w

Zo Binnen, Zo Buiten?

Vanmorgen kom ik op facebook een TED talk tegen van een 19-jarige jongen. Voor de mensen die TED niet kennen, zij noemen zich " a nonprofit devoted to Ideas Worth Spreading". Hun mission statement: " We believe passionately in the power of ideas to change attitudes, lives and ultimately, the world. So we're building here a clearinghouse that offers free knowledge and inspiration from the world's most inspired thinkers, and also a community of curious souls to engage with ideas and each other. Inspired thinkers, curious souls, yes indeed. Ik bevind me regelmatig op TED.com en word vaak geraakt door de persoonlijke verhalen die de sprekers delen met een gretig publiek. Kwetsbaar,  passievol, waar. Dat het soms wat te hoopvol voelt in Amerikaanse zin van 'yes we can! neem ik voor lief.   Mijn ochtend begint dus met deze jongen. Zijn eerste zinnen zijn meteen raak. Voor een lange tijd in zijn leven heeft hij het gevoel dat hij twee levens leidt. Het

Wachten

"Het verlangen is nooit zo onstuimig als in je jeugd. De eerste liefde, de grote vriendschap - en de sluizen van de hemel gaan open. Alles lijkt mogelijk, op een bepaald moment in de toekomst, nee: al heel gauw! Het leven moet fantastisch zijn, en het begint direct achter de horizon. Vlieg er meteen op af!" - Anselm Grun, Het boek van Verlangen Als tantrika ben ik volop bezig met erkennen, voelen, doorleven, waarderen en genieten van verlangen. Ik probeer haar te begrijpen, te doorzien en te leven. Met een diep respect voor de kracht van verlangen voel ik bereidheid om haar te dragen. Verlangen wijst de weg en ik hoef maar te volgen. Maar hoe genieten van verlangen als de mogelijkheid tot vervulling lijkt te worden afgesneden. Onderweg naar mijn wekelijkse zangles vanmiddag ontvang ik een bericht dat mij niet vrolijk stemt. Iemand zegt een afspraak af. Een nog niet gemaakte afspraak zelfs. Maar wel eentje die in de planning zit voor deze week. Zat dus. Het voorui